piątek, 10 lutego 2017

DOBRE KINO w sobotę 11 lutego 2017




kino  abc     godz. 15:30              TANCERKA
dkf  “16”     godz. 17:30              GIMME DANGER

TANCERKA  Francja 2016    reżyseria: Stephanie Di Giusto obsada: Soko, Lily-Rose Depp (108’)

Tytułowa bohaterka fabularnego debiutu francuskiej reżyserki Stephanie Di Giusto to Loie Fuller. Żyjąca na przełomie XIX i XX wieku Amerykanka była pionierką tańca nowoczesnego: stworzyła tzw. taniec serpentynowy - tańczyła na scenie w zwiewnych kostiumach, których ruch, kształty fałd i załamania materiału przypominały kielich rozwijającego się kwiatu. Jej choreografię dopełniało sceniczne światło elektryczne, którego pewne rozwiązania opatentowała.
Poznajemy Loie w momencie dla niej przełomowym: to lata dziewięćdziesiąte XIX wieku; jako młoda kobieta opuszcza rodzinne strony.
„Tancerka" to historia żywo, namiętnie opowiedziana, sfotografowana z werwą i lekkością, dynamicznie zmontowana.
Di Giusto zaskakuje widza, oczarowuje go - nie boi się egzaltacji, tkliwości, wie, że środki te, wykorzystane z pasją, mają w sobie siłę, niczym - zbudowwane na podobnych rejestrach - pojawiające się w filmie fragmenty kompozycji Maxa Richtera.

GIMME DANGER  USA 2016    reżyseria:  Jim Jarmuch występują: Iggy Pop, Ron Asheton, Danny Fields (108’)

Biograficzny schemat „od wzlotu do upadku” wciąż ma się dobrze w kinie, więc otwarcie dokumentu Jima Jarmuscha może zaskoczyć. Historia Iggy’ego Popa (naprawdę Jamesa Osterberga) i The Stooges zaczyna się bowiem tutaj od rozpadu zespołu, który przeleciał jak meteoryt przez amerykańską scenę muzyczną, dokonał rewolucji owocującej później chociażby rozkwitem punku, poniósł klęskę komercyjną i popadł w niesławę.
Bohaterem prologu, oprócz Iggy’ego Popa, jest jednak również sam Jarmusch. Reżyser pojawia się, by zaordynować uruchomienie kamer i rozpocząć rozmowę, którą Iggy wydaje się na początku nieco skonsternowany.

Głównie jednak dba Jarmusch o to, żeby w filmie znalazło się jak najwięcej Iggy’ego i muzyki, choć to nie piosenki, a słowa głównego bohatera nadają opowieści rytm i ton.

piątek, 3 lutego 2017

W sobotę 4 lutego zapraszamy do naszego kina i galerii

W Galerii POMOST i POD SCHODAMI prezentujemy wystawę "PIĘKNO PRZYRODY  w obiektywie lubelskich fotografów". Tego nie można przegapić. W galerii PRELUDIUM (w holu DDK SM "Czechów") powarsztatowa wystawa akwareli "Nie tylko BARWY NATURY". 
W naszym kinie dwa bardzo interesujące filmy. Plakaty poniżej.




poniedziałek, 30 stycznia 2017

Wystawa w naszych galeriach "POMOST" i "POD SCHODAMI"

Tego nie można przegapić. W najbliższą  środę - 1 lutego - zapraszamy na wystawę do naszych galerii POMOST i POD SCHODAMI na wernisaż "PIĘKNO PRZYRODY w obiektywie lubelskich fotografów". Wstęp wolny - początek, godz. 18:00. Nazwiska autorów oraz szczegóły - na plakacie.


piątek, 27 stycznia 2017

Zima w mieście - ostania impreza oraz nasze kino

Zapraszamy dzieci na ostatnią  imprezę ferii zimowych 2017. Szczegóły na poniższym plakacie. Dla dorosłych interesujące  filmy po zakończeniu programu dla najmłodszych. 


oraz  naszym kinie:

             godz. 16:00        ARGENTYNA, ARGENTYNA
             godz. 17:30        NAWET NIE WIESZ, JAK BARDZO CIĘ KOCHAM 

wstęp na karnety POST SCRIPTUM i wejściówki jednorazowe w cenie 10 zł 


ARGENTYNA. ARGENTYNA    Argentyna, Hiszpania, Francja  2015    reżyseria:  Carlos Saura   w: Pedro Aznar, Juan Falu

Kolejna taneczna feeria autora „Flamenco, flamenco” (2010), „Fados” (2007), „Iberii” (2005) i „Tanga” (1998) eksploruje kulturę olbrzymiego kraju będącego niegdyś hiszpańską kolonią, ale zawsze odrębną i odmienną. Mieszają się tu wpływy rdzennych mieszkańców, którzy w Andach najdłużej opierali się Hiszpanom, i licznych przybyszy z Europy, zwłaszcza Włochów, Niemców, Żydów, lecz także Polaków. Wszystko to jak na dłoni widać właśnie w tańcu, który jest przecież nie tylko gatunkiem muzycznym, ale także społeczną konwencją, metaforą relacji międzyludzkiej. Bywa, że opowiada skomplikowane historie.
Cały dokument nakręcono w studio tanecznym położonym w barwnej dzielnicy La Boca w Buenos Aires. Na scenie ustawione są zastawki i ekrany, na ich tle po kolei występują tancerze i muzycy w nieprzerwanym strumieniu numerów, łączących się ze sobą nastrojem albo także obsadą.

NAWET NIE WIESZ JAK BARDZO CIĘ KOCHAM    Polska  2016    reżyseria: Paweł Łoziński

Dwie zakłopotane kobiety, Ewa i Hania. Jak się za moment okaże, matka i córka. I mężczyzna uważnie studiujący każdy niuans w ich zachowaniu. Niezręczne uśmiechy, nerwowe przygryzanie wargi, długie szukanie odpowiednich słów – tak zaczyna się terapia w „Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham” Pawła Łozińskiego.
Dwudziestopięcioletnia Hania wydaje się opanowana, nawet nieco wycofana. Na samą myśl o spotkaniu z matką za każdym razem „czuje gulę”. Ewa z kolei swoich emocji zdaje się zupełnie nie kontrolować. Ból manifestuje płaczem, który w relacji z córką stał się szantażem. Między nimi on, profesor Bogdan de Barbaro, terapeuta…

Przyglądając się miłości, Łoziński dekonstruuje uczucie łączące rodzica z dzieckiem i zastanawia się, w jakim stopniu jest ono tożsame z poczuciem stłamszenia i chęcią manipulowania drugą osobą. Przy okazji obala też kilka stereotypów na temat terapii i terapeutów, których praca często w powszechnym wyobrażeniu sprowadzana jest do udzielania łatwych, równie uniwersalnych, co mało odkrywczych porad, jak osiągnąć szczęście.